Оят-ҳадисларда келган сифатлар, Ушбу кун барчаси бизда жамланмиш. Устимизда турган барча кулфатлар, Синов эмас, бало бўлиб юкланмиш. Агарда заррача бўлса ғайратинг, Зулм ва хорликка тўлса нафратинг, Ўзингни ҳалокат томонга отма! Эркаксан, аёлдек уйингда ётма! Зиллат ва хорликда яшарсан ҳамон, Қафасда боқилган арслонлар каби. Не бўлди ўзлигинг унутдинг, ўғлон? Кимлигинг англагин, кел ҳурлик сари. Хорликни бошингга қилдинг мусаллат, Дунёга қул бўлдинг, изладинг роҳат. Кофирлар бошингга чиқди оқибат, Дининг ҳам қолмади, қолмади иззат. Эртадан кечгача қиларсан меҳнат, Кофир ва муртадлар турар бошингда. Бу қандай кўргилик, бу қандай иснод?! Дининг ҳам топталар ҳатто қошингда. Роббимиз амрини тингла, эй ўғлон: Куфр хор, жизя бергунча замон, Оламнинг ҳаммаси бўлгунча Ислом, Улар билан жанг қил, қўймагин омон! Куфрнинг тузумин ҳароблар айла! Қилган орзуларин сароблар айла! Кўрган ҳар кунин азоблар айла! Қилган зулмларига жавоблар айла! Кел энди мусулмон, жиҳод тоғига, Кел энди эй арслон, жанг майдонига. Кел энди паҳлавон, ҳур қучоғига, Кел энди эй ўғлон, қасос онига. Мустафо Мунадий. 1431 йил, 1 – Рамазон, Хуросон тоғлари.
