Ибн Аббоснинг покдамон, олийжаноб шогирдларидан бири Товис ибн Қайсон ҳикоя қилади: „Умра қилиш учун Байтул Ҳарамга кирдим. Ибодатни адо этдим, икки ракат намоздан кейин мақоми Иброҳим яқинида одамларни ва Байтул Ҳарамни томоша қилиб ўтирардим. Шу пайт одамларнинг шовқин-сурони эшитилди. Унга қилич ва найзаларнинг қасур-қусур овози ҳам қўшилди. Қарасам, қонхўр амир Хажжож ибн Юсуф олдимда турибди… Найзаларни кўрсам-да жойимдан жилмадим. Шу вақт яманлик бир фақир, тарки дунё қилган обид, Байтул Ҳарамга кирди ва тавоф қилди. Намоз ўқиш учун кетаётиб найзага кўйлаги илинди. Найза Хажжожнинг устига йиқилди. Шунда золим амр уни тўхтатиб сўради:»:
—Кимсан?
—Мусулмонман.
—Қаерликсан?
—Яманликман.
—Биродарим қандай?
—Хажжожнинг Муҳаммад ибн Юсуф исмли золимликда ўзига ўхшаган биродари Яманда эди.
—Тўлишиб семириб кетди, қорин солди.
—Мен унинг соғлиғини сўраётганим йўқ, адолати ҳақида билмоқчиман.
—Адли ҳақида билмоқчи бўлсанг, у адолатсиз ва золимдир.
—Нима, у менинг туғишган биродарим эканини билмайсанми?
—Сен кимсан?
—Мен Хажжож ибн Юсуф бўламан.
Шунда ҳалиги обид деди:
—Менинг Аллоҳни азиз билишим, сенинг биродарингни азиз кўришингдан кўра зиёдароқдир. Бу хусусда бир ўйлаб кўрмайсанми?! Хажжож энди уни ўлдиради, деган қўрқувдан тепа сочим тикка бўлди. Лекин Хажжож обидга тегмади, унга ҳукмини ўтказа олмади.
Нега? Чунки обид Аллоҳга таваккул қилди.
„Зотан, Аллоҳ энг яхши сақлагувчидир ва У зот меҳрибонларнинг меҳрибонроғидир».
